Je kracht is je zwakte?

Waarschijnlijk ken je deze term eerder omgekeerd dan in deze vorm. Vaker wordt gezegd 'je zwakte is je kracht'.

Ik neem je graag mee in hoe ik op deze variant kwam.

Jarenlang heb ik mezelf aangepast, in onnodig veel situaties.

Ik vond het belangrijk dat de ander het goed had, dat ik díe alles bood wat nodig was. Het was haast een verplichting, die ik mezelf oplegde. Met in mijn achterhoofd een stemmetje dat me influisterde dat ik anders niet voldeed aan de eisen die de maatschappij aan je stelt.

Jarenlang snapte ik veel anderen niet, deels omdat zij niet gefocust waren op het welzijn van anderen. Ze leken onoplettend en soms onverschillig wat mij irriteerde. ‘Je kunt toch wel rekening houden met ...’ ging dan door mijn gedachten. Of 'Dat snapt toch iedereen dat je zo niet met anderen om kan en mag gaan?'.

Jarenlang danste ik met fluwelen handschoentjes om iedereen heen. Ik vond dat ik dienstbaar moest zijn. En mijn voelsprieten waren bijzonder, ze wezen mij op mogelijkheden om anderen te ondersteunen die niet ieder ander zag. Pluspunt dus, dacht ik.

Totdat ik zoveel met de ander bezig was dat ik mezelf was vergeten. Ik zette mijn voelsprieten in voor anderen maar niet voor mijn eigen welzijn. 

Het moment ontstond dat ik zoveel met de ander bezig was dat ik mezelf was vergeten. Ik zette mijn voelsprieten in voor anderen maar niet voor mijn eigen welzijn.

Toen ging het mis... Ik viel om in de figuurlijke zin van het woord. Ik kwam klem te zitten en belandde door mijn visie en houding binnen het leven in een burn-out.

'Je kracht is je zwakte' weet ik nu.

Maar dat zie je zelf niet zo goed, door je blinde vlek. En zelfs als een ander bij je ziet dat je ergens in wegzakt en de moeite doet om het te benoemen, wil het nog niet zeggen dat je iets met die boodschap kunt. Mijn voelsprieten waren iets wat mij trots maakte. Een waardevol bezit, waar ik op kon varen en wat mij bijvoorbeeld om mijn werk pro-actiever maakte. Die pro-activiteit leidde tot complimenten en dat voelt top!

Totdat het je valkuil blijkt te zijn en het allemaal teveel wordt.

Vanuit mijn loyaliteit ben ik na een korte periode thuis al aan het werk gegaan, met ups en downs. Het viel niet mee om me niets aan te trekken van deadlines, waar ik tegelijkertijd volledig gestresst raakte vanuit de wetenschap dat dingen mis zouden gaan als ik taken liet liggen omdat ik mijn uren aan het opbouwen was. Een leidinggevende heeft mij toen een hele wijze les geleerd.

De leidinggevende in kwestie stelde 1 vraag aan mij: "Is dit jouw verantwoordelijkheid?"

De eerste paar keer dat hij het mij vroeg vond ik dat het antwoord JA was. Totdat hij mij liet inzien dat het antwoord NEE was.

Mijn verantwoordelijkheidsgevoel, loyaliteit en plichtsbesef duwden mij in een hoek waar ik op dat moment voor mijn eigen bestwil niet moest zijn. Waar ik wel moest zijn en de focus mocht leggen was het punt om verandering voor mijzelf te creëren. Verandering die voor mij positief zou zijn. Verandering die MIJ diende, zodat ik voor mezelf kon zorgen. Pas als je goed voor jezelf zorgt, kun je voor anderen zorgen. Voor mij duurde het nog een aantal jaren voordat ik me besefte dat ik voorbij mijn blinde vlekken mocht gaan kijken en voelde ik dat het tijd was om iemand in te schakelen voor persoonlijke begeleiding, wat me zoveel heeft gebracht dat ik nu zelf coach ben.

Als je aan jezelf mag werken omdat het beter is voor JOU, is er één ding heel belangrijk. Ben JIJ klaar om verandering te creëren?

Alleen jij kunt jouw ‘echte’ realiteit creëren. Jij weet wat je niet meer wilt. Jij weet waar je angst ligt. Jij weet waar je comfort zone eindigt. Jij weet wanneer je hart een sprongetje maakt. Alle antwoorden zijn in jou aanwezig, of je er NU al bij kunt of niet.

Dus als je voelt dat  het jouw tijd is voor de verandering, mag je de stoute schoenen aantrekken en voor jezelf kiezen. JIJ hebt de hoofdrol in JOUW leven.